شنبه: چند هفته دیگر انتخابات برگزار میشود. همه گرم تبلیغاتند. یکی از نامزدهای اصلی مدام به دیگری میگوید دروغگو، میگوید دیکتاتور. نامزد متهم هم مدام جواب میدهد: «خودتی!» مردم دارند فکر میکنند.
یکشنبه: نامزدها با هم مناظره مستقیم و رودررو دارند. در مناظره دو نامزد اصلی، یکی از طرفین میخواهد رئیس جمهور فعلی را بین یک عالمه علامت سوال خفه کند و از چهار سال ریاست جمهوریاش به اندازه یک قرن اشتباه درآورد. نامزد متهم هم نامردی نمیکند و اینبار میگوید: «همه اینها هم خودتی هم اون حمایت کنندههات!» و او هم آنقدر علامت سوال به طرف رقیب پرت میکند که ملت آن شب اصلا فرصت فکر کردن پیدا نمیکنند. مغزها از تحلیل اینهمه حرف و علامت سوال عاجز میمانند. مردم آن شب بدون فکر کردن میخوابند.
دوشنبه: امروز انتخابات برگزار شد. همه آمده بودند، مگر آنها که خوابشان برده بود. قبل از شمارش آرا یکی از نامزدها حتی فرصت تقلب کردن هم نمیدهد و نصف شبی از بلندگوهای جهانی داد میزند من برنده شدهام مگر اینکه تقلب شده باشد. نتایج اعلام میشود. نامزد مدعی پیروزی، بازنده انتخابات است. همه سکوت کردهاند. رسانههای آنطرف آبی مدام دارند علامت سوال میریزند روی سر ملت. مردم سردرگماند.
سه شنبه: علامت سوالها کار خودش را میکند. مردم دنبال حقشان هستند. از خانه میآیند بیرون و دنبال حقیقت میگردند. مردم اشتباه نمیکنند ولی در اشتباهند.
چهارشنبه: خیابانها شده میدان لشکرکشی. یک روز نامزد پیروز، یک روز نامزد مدعی پیروزی. رسانهها همه توی اضافه کاریاند. این طرف آبی و آن طرف آبی هم ندارند. فارسی و انگلیسی و عربی هم ندارند. VOA و BBC و PressTV و france 24 و euronews و العالم و الجزیره و العربیه و شبکه خبر و... هم ندارند. حتی دلقکهای لس آنجلسی هم مثل همیشه خودشان را قاطی کردهاند. یک روز بیبیسی فارسی از روی آنتن محو میشود یک روز شبکه دو داخلی ایران. ندا آقاسلطان، ترانه موسوی، عاطفه امام... مثل رویا میماند چینش این همه اسم بامسما. مردم شک دارند، به همه چیز، حتی خودشان.
پنج شنبه: همه سرخوردهاند. یک پیروزی بزرگ را تبدیل به یک شکست بزرگ کردهاند. بی بی سی و صدای آمریکا ذوق زده شدهاند از پر شدن آرشیو عکسها و فیلمهایشان. حالا چپ میروند و راست میآیند مثل صغری خانم همسایه که مدام به عروسش نیش میزند کنایهای میزنند به انتخابات. خبر فوتبالیشان قاطی انتخابات است، خوانندههای آن طرف آبی را که میآورند یکهو همهشان سیاسیخوان شدهاند حتی با شهرام ناظری هم از انتخابات میگویند. مثل بچهها میمانند این غولهای تبلیغاتی، گنده شدهاند ولی بزرگ نیستند. نمیدانم! شاید ما کوچکیم و آنها هم به زبان ما حرف میزنند. رسانهی ملی هم انگار دوست دارد کوتوله بماند؛ نمیدانم چرا فکر میکند تغییر گرافیک خبر 21 یعنی همه چیز. نمیدانم چرا فکر میکند ادای گندهها را درآوردن یعنی بزرگ شدن. مردم حوصله خبر شنیدن ندارند. میروند دلنوازانشان را میبینند و کاری هم ندارند که دختر آقای کلهر استعداد تازه کشف شده شبکههای آنور آبی ست.
جمعه: امروز تعطیل است. دکانها را ببندید. مردم خستهاند از این همه علامت سوال. یکی به این مردم جواب بدهد. آقای رسانهی ملی شما نانی را که میخوری چکارش میکنی؟
